Ik werk

Vandaag, 15 december 2014. Het hoogtepunt, de natte droom van de vakbonden. Het land tot stilstand brengen. Laten zien wie de grootste heeft. Laten zien hoe sterk ze wel zijn. Ze hebben al een aantal trainingsessies gehad om vandaag in topvorm voor de dag te komen. Overal stakingsposten met misnoegden rond het vuur van autobanden en paletten. De enige warmte die ze krijgen als het van mij afhangt.

Neen, ik snap niet waarom je een economie wil laten stilvallen in het nu toch wel hele broze herstel van de Belgische economie. Ik snap dat er misnoegden zijn. We zullen allemaal een extra inspanning moeten doen. We zullen allemaal langer moeten werken. We zullen allemaal door de storm moeten. Ik vrees dat we geen anderen keuze hebben. We hebben eindelijk een regering die durft veranderen op verschillende vlakken. Ik las dit weekend een artikel in de Telegraaf waar ze beschrijven hoe we op de bakens gaan staan en onze economie een hartstilstand bezorgen. Het beeld van België buiten de landsgrenzen is niet zo rooskleurig meer. De beelden van de heethoofden die een maan terug Brussel deden branden zijn overal in de pers geweest. Ikzelf zat recent in de US en ik kreeg de vraag “What’s going on in Belgium?” Dat was niet positief bedoeld maar effectief gebaseerd op de stakingen. Heel leuk om dan het verhaal te moeten uitleggen.

Ja, het treft mij ook in mijn portefeuille. Neen, ik zie mezelf niet tot 67 werken. Ja, ik heb begrip voor de maatregelen. Het is jammer dat we minder zullen verdienen. Het is langs een andere kant de prijs die vroeg of laat moest betaald worden. We hebben de voorbije decennia een krijg-cultuur gehad. Iedereen kreeg vanalles en nog wat. Het is niet dat de economie het toen zo goed deed. Het werd gewoon gegeven en afgedekt door een ander dekseltje. Nu hebben we met de Zweedse coalitie een keerpunt bereikt. Een pijnlijk keerpunt dat geef ik toe. Maar een broodnodig keerpunt dat we nodig hebben om ons land op één of andere manier bij te sturen en niet Titanic-gewijs op een ijsberg te laten varen.
Ik geef toe 67 is nog een heel eind en ik veronderstel dat tegen dat ik 67 ben dat ik nog langer zal moeten werken. Niet simpel in een sector waar je constant moet bijblijven met nieuwe ontwikkelingen en de laatste nieuwigheden. De grijze massa zal moeten blijven volgen en de hard disk zal af en toe wat stukken moeten verwijderen om plek te krijgen voor nieuwe data. Hetzelfde tempo aanhouden als nu zal ook niet simpel zijn maar we zullen niet anders kunnen.

Ik ben hoopvol dat we na een aantal jaren in een betere economie zullen terechtkomen waar opnieuw ruimte is. Lucht om vooruitgang te brengen. Lucht om nieuwe initiatieven te steunen.
Mijn indruk is dat de vakbonden teveel lawaai maken op dit moment en dat dit niet gecounterd kan worden door onze regering. De vakbond stond al op de baken alvorens er nog maar een akkoord was. Ze gingen het hen niet makkelijk maken, nog slechter ze gingen het hen onmogelijk maken. Zonder het goed te beseffen wat ze gingen aanrichten zijn ze dan maar begonnen het ene initiatief na het andere te lanceren. Negativisme troef tegenover deze nieuwe koers. Na vandaag hoop ik dat de regering zichzelf positief begint te verkopen. Aantonen dat de verandering er komt. Aankomen dat ze progressie maken. Laat ons de verandering zien. Laat ons het regeerakkoord consulteerbaar maken met concrete cijfers. Overtuig ons dat we op de juiste weg zijn. Ik geloof erin dat dit echt nodig is en dat door te staken en het land lam te leggen we geen voorspoed zullen krijgen maar dat we ons eerder vroeger dan laat in deep shit gaan bevinden. Dat wil niemand! Daarom zal ik vandaag, 15 december werken en hard daar mag u vanop aan. En u? Staakt u?

Oh ja by the way… Deze blog is getypt op 14 december en geprogrammeerd om 15 december te publiceren. Want time is money…

Leave a Reply