Verzuring

Tegenwoordig gaat er geen week voorbij waar je iets te horen krijgt over mensen die elkaar niet gunnen om te leven. Kijk maar Tomorrowland of de foor in Antwerpen. Het zijn steeds een paar enkelingen die de verzuring creëren in onze maatschappij.

Ik begrijp dat het niet geestig is als je in het weekend een festival voor de deur hebt. Of je stad afgesloten is voor festiviteiten. Maar is dat niet gewoon leuk? Vroeger woonde ik op een plek waar tweejaarlijks de boel voor 1 weekend compleet op zijn kop stond. Hier maak je toch gewoon het beste van? Gewoon meedoen en mee gaan kijken en feest vieren. Of ben ik hier een optimistische ziel in die daar totaal anders dan de rest mee omgaat? Ik denk het eigenlijk niet want het gaat steeds om enkelingen die het leven verzuren.

Ik kan er nog minder bij als mensen hun pijlen richten op kinderen. Zijn we niet allemaal jong geweest? Hebben we niet allemaal geroepen als we het super geestig vonden als we aan het spelen waren? Hebben we niet allemaal gewoon kind mogen zijn? Ik speelde destijds gewoon op de straat met men partner in crime. Uiteraard werd ook regelmatig de wereldbeker gespeeld in onze tuin. Maar wij, wij maakten echt lawaai en soms echt veel lawaai. Er is nooit iemand die daar iets heeft over gezegd. Of zelfs heeft durven zeggen. Daarom kan ik er niet bij dat vaak oudere mensen de kinderen van vandaag de Duvel aan doen. Ze moeten allemaal zich gaan gedragen als kamerplanten. Altijd fluisteren en oh wee als je plezier durft maken tijdens het spelen. Laat ons allemaal eens een beetje verdraagzaam zijn.
Tuurlijk denk ik soms eens shit de dochter slaapt en de kinderen in de buurt maken nog lawaai. Hopen dat ze niet wakker zal worden. Maar zelfs als dat zo zou zijn. Eens de dochter ouder zal worden wil ik dat zij nog hetzelfde kan doen. Lawaai maken en kind zijn. Want dat is wat een kind nu eenmaal doet. Uitingen van plezier. Gewoon kind mogen en kunnen zijn! Stop dus maar de verzuring. Zullen we dat afspreken?

Leave a Reply