Ademnood

Kleine kinderen… Niet altijd joy joy. Zo ook niet bij ons thuis. Vorige week kreeg de kleine spruit een hoestje. Tegen de avond was ze aan het piepen. Onze pediater keek en keurde af. Zij zou moeten blijven in het ziekenhuis. Een RSV virus had onze dochter in een ademnood gedwongen. Auw! Het mama en papa hart deden pijn bij het zien van de kleine spruit met een katheter, neusbril en ga zo maar door. De spruit was wel degelijk niet ok. Saturatie in haar bloed was onvoldoende en ze kreeg de eerste nacht constant 2 liter zuurstof.
Antibiotica, neusspoeling, oordruppels en ga zo maar door. Elke dag opnieuw een stapje beter.

Maar het doel was gezet 24u zonder zuurstof. Al spelende was dit allemaal geen probleem maar elke avond opnieuw ging de monitor in alarm. De saturatie zakte telkens opnieuw onder een aanvaardbaar niveau. Elke nacht opnieuw zuurstof… Telkens het alarm afgaat op die monitor zakt de moed je in de schoenen. Elke keer is dit opnieuw een startschot van 24u.

Tot deze nacht ging het elke keer fout. Maar vannacht was het beter. Ze haalde saturaties ruim boven het alarmpeil. Dokters en Kiné zijn het erover eens. Ze mag naar huis. Ze mag eindelijk naar huis! Nog een weekje herstellen thuis en terug naar de créche… Opnieuw tussen de virussen & bacteriën maar goed kleine kinderen worden groot en we moeten erdoor!

Ik kan alleen maar de dokters en verpleegsters bedanken! Bedankt voor de goeie zorgen voor Frauke en de ouders. Bedankt voor een moeilijke week toch draaglijk te maken.
Bedankt OLV campus Asse team!

Leave a Reply